သူငယ်ချင်း နာမည်က အောင်နိုင်ဝင်း ပါ။
ကျနော်တို့ငယ်ငယ်က သင်ခဲ့ရတဲ့ ပျဉ်းမနားမြို့နယ်ရဲ့
မထင်ရှားတဲ့ရွာငယ်လေးမှာရှိတဲ့ အ.မ.က(၁၂)
လဲလူးအိုင်ဆိုတဲ့ကျနော့်ရွာကျောင်းလေးမှာ မူလတန်း
ကျောင်းသားဘဝက အတန်းဖော်စာကျက်ရင်း
အပြိုင်စာကြိုးစားခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းလေးပေါ့။
ဒီနှစ်ဒီအတန်းမှာ သူက ပထမဆို
ကျနော်က ဒုတိယ နောက်နှစ်နောက်အတန်းမှာ
ကျနော်ကပထမဆို သူကဒုတိယ နဲ့
ကျနော်တို့နှစ်ယောက်က စာနဲ့ပတ်သက်ပြီး
ပြိုင်ဘက်တွေ စာပြိုင်ဘက် စာကျက်ဘက်
တွေလည်းပြောနိုင်ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ မူလတန်းဘဝကနေ
အလယ်တန်းစတင်ပြီးတက်ရောက်ချိန်မှာတော့
ကျနော်တို့နှစ်ယောက်လုံး ပျဉ်းမနားမြို့ရဲ့
အ.လ.က (၂) ဆိုတဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းလေးမှာ
ပညာဆက်လက်သင်ကြားကြပါတယ်။
ကျနော်တို့စပြီးသင်ခဲ့တဲ့ကျောင်းလည်းတူပါတယ်။
ဆက်ပြီးတက်နေတဲ့ကျောင်းလည်းမကွဲပြားပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့အခြေနေတွေကတော့
လုံးဝမတူတော့ပါဘူး။ သူနဲ့ကျနော်
အလယ်တန်း လေးနှစ်လုံး အခန်းအတူတူ
မနေဖြစ်ကြပါဘူးဗျာ။
အဲ့လိုအတူမနေဖြစ်တဲ့ ရလဒ်ကတော့
ကျနော်ဟာ အတန်းထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့အောင်
ပျက်စီးလာခဲ့ပါတယ်။ အကြောင်းကတော့
ကျနော့်နားမှာ ကျနော့်ကို လှုံ့ဆော်ပေးမယ့်
သူငယ်ချင်းကောင်းမရှိတော့သလို ကျနော်ကိုယ်တိုင်
ပျော်သလို ပျက်စီးလာတာကြောင့် အမြဲတမ်း
ကျနော့်ကို အတန်းထဲမှာ တွေ့ရခဲလာပါတယ်။
ကျောင်းပျက်ဘို့ ဝန်မလေးတော့သလို
အမှားလုပ်ဘို့တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပါဘူး။
ကျနော်ကအဲဒီအချိန်က အရမ်းကိုဆိုးသွမ်းသူ
တစ်ယောက်မဟုတ်ပေမယ့် အတန်းထဲမှာ
မလိုအပ်တဲ့ လူပိုတစ်ယောက်ရယ်ပါ။
အဲ့ဒီ အလယ်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ
သူငယ်ချင်းလေး ကတော့ သူ့အတန်းမှာ
အမြဲတမ်းအရေးပါ အရာရောက်နေသူတစ်ယောက်ပါ။
ကျနော်တို့အခြေနေတွေကွာခြားသွားကြပါတယ်။
ကျနော်က လူပိုတစ်ယောက်ဖြစ်နေပေမယ့်
သူက အတန်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်
ဆရာဆရာမတွေရဲ့ ချီးကျူးထောပနာ
အမြဲတမ်းအပြုခံနေရသူတစ်ယောက်
ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
မူလတန်းကအခြေနေတွေကို သိကြတဲ့
သူငယ်ချင်းတွေက ပြောကြတယ်
"နင်ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲတဲ့"
"ငါလည်းမသိဘူးဟာ "
အဲ့ဒီထက် ကျနော်ပိုပြီး မဖြေတတ်တော့ပါ။
ဒီလိုနဲ့ ကျနော်တို့ ပဉ္စမ ဆဋ္ဌမ သတ္တမ အဋ္ဌမ
ဆိုတဲ့ အလယ်တန်းအဆင့်အတန်းတွေကို
အောင်မြင်ကျော်လွန်နွေတစ်နေ့မှာ ကျနော့်
သူငယ်ချင်း အောင်နိုင်ဝင်း တစ်ယောက်
ကျနော့်အိမ်ဆီ ရောက်လာခဲ့ပြီး ခုလိုပြောပါတော့တယ်
" ကိုထွေး မင်းဒီနှစ်အထက်တန်းကို
ဘယ်ကျောင်းမှာတက်မှာလဲ မင်း ဟိုအရင်လို
ငါနဲ့အတူမတက်ချင်ဘူးလား
ငါ့လိုမနေချင်ဘူးလား မင်းအကြောင်းတွေ
ငါအားလုံးကြားတယ် ဘယ်လိုလဲ
မင်းမပြင်ချင်တော့ဘူးလား
အချိန်တွေရှိပါသေးတယ် အလယ်တန်းမှာလို
အထက်တန်းမှာ ပေါ့ပျက်ပျက်လုပ်နေရင်
မင်း မြောင်းထဲရောက်သွားလိမ့်မယ်"
"အန်တီရယ် ကိုထွေးကို ကျနော်နဲ့ အတူနေဘို့
ပြောပေးပါလား"
အမေက ကြောင်နေတယ် အရင်ကဆို
ကျနော့်အမေက သူ့ကိုလုံးဝကြည့်မရဘူးလေ။
သူက ငါ့သားထက်သာသွားပြီဆိုတဲ့ မိဘတွေရဲ့
အတ္တကြောင့်ပေါ့ ။ ခုတော့အမေ ဝမ်းသာမဆုံးဘူး
ဖြစ်နေတာလေ သူ့သားကိုပစ်မထားတဲ့
သူငယ်ချင်းကောင်းလေးရဲ့စိတ်ဓါတ်ကိုလည်း
တော်တော် လေးစားမြတ်နိုးနေပုံလည်းပေါ်နေတယ်။
ကျနော်မငြင်းပါ သူလို အောင်နိုင်သူက ကမ်းလင့်လာတဲ့
အားပေးတဲ့ လက်အစုံကို ကျနော်အမိအရ
ဆုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။ သူကျေနပ်သလိုကျနော်လည်း
ပျော်ရွှင်ခဲ့ရပါတယ် ကျနော်တို့ပြန်ပြီး
ယှဉ်ပြိုင်ကြရတော့မယ်လေ သူက ကျနော့်ကို
ခုချိန်ထိ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်လို လက်ခံပေးသေးတာက
ကျနော့်အတွက်မဟာဆုလာဘ်တစ်ခုပေါ့ဗျာ။
ကျနော် သူကို ကတိပေးလိုက်တယ်
" အေး ငါလည်း မင်းနဲ့အတူ အမှတ်(၂)မှာပဲ
အခန်းအတူဖြစ်အောင် အတူတူ လိုက်အပ်မယ်လေ"
သူပျော်သွားတယ်။
ဘယ်လိုကြောင့်ဆိုတာ နောက်မှသိခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။
ကျနော်နဲ့ သူငယ်ချင်း အောင်နိုင်ဝင်း အောင်ဝင်းစိုး
နေမင်းထွန်း ဆိုတဲ့သူငယ်ချင်းလေးယောက်
အ.ထ.က(၂) ပျဉ်းမနား ဆိုတဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့
အထက်တန်းကျောင်းကြီးမှာ အထက်တန်းကို
အစဖြစ်တဲ့ နဝမ တန်းကိုစတင်ပြီးသင်ကြားခဲ့ကြပြီပေါ့။
ဆိုခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက ငယ်စဉ်ကတည်းက
အတူတူကျောင်းတက်လာကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေပေါ့။
ကျနော်တို့ ကိုးတန်းမှာက အခန်းဆယ်ခန်းတောင်ရှိတာ။
ကျနော်တို့က ဇီဝဗေဒ တွဲတွေ ယူထားကြပြီးတော့
အခန်းက (ဆ) လေ။ နဝမတန်း (ဆ) ပေါ့ ။
ထူးခြားတာက ကျနော်တို့ရဲ့ကျေးဇူးရှင်အတန်းပိုင်
ဆရာမက ဇီဝဗေဒဘာသာသင်တဲ့ ဆရာမဒေါ်ခင်စန်းဝေပါ။
ကျနော်တို့ လေးယောက်က ပိုထူးခြားတယ်ဗျ။
အားလုံးကို အိမ်က ငယ်လေးလို့ခေါ်ကြတာ။
တွဲမိတော့လည်းအားလုံးက ငယ်လေးတွေချည်းပဲ။
တခါတလေ ငယ်လေးခေါ်သံကြားရင် အားလုံးက
ပြိုင်တူထူးနေတတ်ကြတယ်ဗျ။
ဒီလိုနဲ့နှစ်ဝက်လောက်ရောက်တော့ ဆရာ ဆရာမတွေက
ကျနော်တို့အဖွဲ့လေးကို သတိထားမိလာကြတယ်။
ကျူရှင်လည်းမတက်ဘဲ စာလိုက်နိုင်ကြတယ်။
စာကြိုးစားကြတယ်လို့ လက်ခံပေးလာကြတယ်။
အဓိက ဇာတ်ဆောင်ကတော့ သူငယ်ချင်းအောင်နိုင်ဝင်းပေါ့
နှစ်ဝက်ဖြေပြီးတော့ နေမင်းထွန်းဆိုတဲ့
သူငယ်ချင်းက အလုပ် လုပ်မယ်ပြောပြီး ကျောင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲ့ဒီတော့ ကျနော်တို့အုပ်စုက ပိုသေးသွားတယ်
သုံးယောက်ပဲကျန်တော့တာလေ။
ကျနော်ကသိမ်ငယ်တတ်လေတော့ သူငယ်ချင်းက
အမြဲအားပေးရှာတယ် သူက ကျနော့်ထက်
အရာရာတော်ပြီးရင့်ကျက်သူတစ်ယောက်ပါ။
သူအမြဲပြောတာက
"တစ်ကောင်တည်းလည်း ငါတို့က ကေသရာဇာခြသေ့မင်းကွ"
အဲ့ဒီစကားလုံးလေးနဲ့ ကျနော့်ကို အမြဲနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။
အောင်ဝင်းစိုးက ကျနော်တို့အထဲမှာ အသက်အားဖြင့်
အကြီးဆုံးဆိုပေမယ့် ကလေးဆန်ဆန်ပျော်တတ်တယ်။
ကျနော်က ကလေးဆန်တဲ့သူငယ်ချင်းနဲ့
လူကြီးလိုတွေးတတ်မြင်တတ်တဲ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နဲ့
အလိုက်သင့်စီးမျောလာလိုက်တာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းကို
ရောက်လာတော့ ကျနော်က သူငယ်ချင်းကို
ပြိုင်ဘက်လိုသဘောမထားတော့ပါဘူး။
ကျနော်တို့က အရမ်းချစ်တဲ့ညီအစ်ကိုတွေလို
ဖြစ်လာကြတယ်။ ကျနော်က အားလုံးထဲမှာ အငယ်ဆုံး ။
ကျနော်က အောင်ဝင်းစိုးကို ဆိုးတယ်
ငယ်လေးလို့ပဲရင်းရင်းနှီးနှီးခေါ်ဖြစ်လာတယ်။
အောင်နိုင်ဝင်းကိုတော့ အောင်နိုင်လို့ခေါ်ပြီး
အနိုင်ယူလာခဲ့တယ်။ဒါက ကျနော့်ရဲ့မူလဝါသနာလေ။
အားလုံးကတော့ကျနော့်ကို ကိုထွေးပဲခေါ်ကြတယ်။
အထက်တန်း စတက်စဉ်ကတည်းက အတန်းပိုင်ဆရာမက
ကျနော်တို့ကိုသတိထားမိလေတော့ တနေ့မှာ
ကျနော်တို့ကိုခေါ်တွေ့တယ်ဗျ။
ကျနော်တို့အတွက် အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာ
လိမ္မာခဲ့တာတွေကိုအသိမှတ်ပြုခံရတဲ့နေ့လေးပေါ့။
"ငါ့သားတို့ကျူရှင်မတက်ကြဘူးလား
ဘယ်မှာတက်နေလဲ ဘာလို့မတက်တာလဲ"
ဆရာမရဲ့အမေးကို ကျနော်တို့မဖြေရသေးခင်မှာပဲ
"မင်းတို့ကိုဆရာမက ကျူရှင်တက်စေချင်တယ်
အတန်းထဲမှာစာလုပ်တာလည်းဆရာမသိပါတယ်
မင်းတို့ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်ဆရာမကကျူရှင်တစ်ခုမှာ
သက်သက်သာသာနဲ့တက်ခွင့်ရအောင်ပြောပေးမယ်
ဘယ်လိုလဲ တက်မလား"
မညှိနေဖြစ်ပါ ပြိုင်တူပဲပြောမိကြတယ်။
"ကျနော်တို့တက်ချင်ပါတယ်ဆရာမ
ပိုပြီးတော့လည်ကြိုးလည်း ကြိုးစားပါ့မယ်"
"ဒါဆို ဆရာမကျူရှင်ကိုပြောပေးမယ်"
ညနေရောက်တော့ ဓါတုသင်တဲ့ဆရာမကကျနော်တို့ကို
အခေါ်လွှတ်တာနဲ့ကျနော်တို့ဆရာမတွေ နားနေဆောင်ကို
အပြေးသွားကြရတယ်ဗျ။
ဟိုမှာက ကျေးဇူးရှင်ဆရာမက အပြုံးချိုချိုနဲ့
ကျနော်တို့ကိုကြိုဆိုနေပါတော့တယ်။
ရောက်တာနဲ့ ဆရာမက
" ဒီကလေးတွေပါ ဆရာမကြီး ကျမတော့ သူတို့
နေထိုင်ပုံ ကြိုးစားပုံလေးတွေကိုသတိထားမိလို့
နောက်ပြီးတတ်လည်းမတတ်နိုင်ကြဘူး"
"သူတို့က နဲနဲ ချို့တဲ့ကြတယ်ဆရာမ"
"ဆရာမ ကလေးတွေဆိုတော့ ကျမလည်းသတိထားမိပါတယ်
သူတို့တက်မယ်ဆိုရင် လွှတ်လိုက်ပါ
သားတို့ကလည်းကြိုးစားရမယ်နော်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ"
ဒီလိုနဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းလေး အောင်နိုင်ရဲ့
ကျေးဇူး ဆရာမတွေရဲ့ ချီးမြှောက်တတ်တဲ့
ပရဟိတ စိတ်ကြောင့် ကျနော်ဆယ်တန်းကို
ဘာသာစုံသင်တန်းနဲ့ကျူရှင်တက်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်………………………
No comments:
Post a Comment